AKTUALNOŚCI


  • Skontaktuj się z nami

    Mariusz Kielich

    Kierownik ds. komunikacji i PR

    tel.: +48 (22) 690 68 95

    mariusz.kielich@ccifp.pl

     

     

    Kontakt

     

Uwagi Francusko-Polskiej Izby Gospodarczej do projektu ustawy o zmianie ustawy o wspieraniu termomodernizacji i remontów, ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych

2018/04/13 Stanowiska CCIFP 

W nawiązaniu do toczących się konsultacji społecznych projektu ustawy o zmianie ustawy o wspieraniu termomodernizacji i remontów, ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przesyłam w załączeniu uwagi Francusko-Polskiej Izby Gospodarczej.

W naszej ocenie projekt jest spójny i będzie dużym wsparciem dla realizacji Projektu „Czyste Powietrze”. Chcielibyśmy jednak zwrócić uwagę na kilka kwestii, które naszym zdaniem należy doprecyzować lub dopracować.

Jednocześnie chcielibyśmy wyrazić nasze zadowolenie z wprowadzenia uproszczonego audytu i minimalizacji jego kosztów. Uważamy jednak, że przy pracach nad rozporządzeniem określającym zakres audytu należy uwzględnić kryteria, które określą zakres działań koniecznych do wykonania oraz górny pułap kosztów, tak aby zoptymalizować działania i objąć efektywnymi działaniami maksymalnie dużo obiektów.

Nie ulega wątpliwości, że kwestia walki ze smogiem jest bardzo ważna dla każdego z nas, chcielibyśmy jednak zwrócić uwagę, że branża recyklingowa potrzebuje inwestycji i liczy, że środki z opłaty recyklingowej będą również przeznaczone na poprawę gospodarki odpadami w Polsce.

Lp

Artykuł

Proponowana zmiana

Uzasadnienie

1

Art.1 pkt. 1 – dot. zmiany do art. 2  ustawie z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów (Dz. U. z 2017 r. poz. 130 i 1529)

a) po pkt 1a dodaje się pkt 1b i 1c w brzmieniu:

„1b) przedsięwzięcie niskoemisyjne – przedsięwzięcie, którego przedmiotem jest ulepszenie, w wyniku którego następuje:

a) wymiana systemów grzewczych, składających się z urządzeń grzewczych do produkcji ciepła i do przygotowania ciepłej wody użytkowej spełniające standardy niskoemisyjne, instalacji wewnętrznych oraz układu sterowania, lub

b) zmniejszenie zapotrzebowania budynków mieszkalnych na ciepło grzewcze, jeżeli równocześnie następuje wymiana systemów grzewczych składających się z źródła ciepła oraz przygotowania ciepłej wody użytkowej spełniające standardy niskoemisyjne, instalacji wewnętrznych oraz układu sterowania albo istniejące urządzenia grzewcze do produkcji ciepła i do przygotowania ciepłej wody użytkowej spełniają standardy niskoemisyjne;

Kompleksowość przedsięwzięć mających na celu poprawę efektywności energetycznej zasobów mieszkalnych jest jednym z kluczowych elementów gwarantujących trwałość uzyskanych efektów w czasie.

Kompleksowość ta polega na uwzględnieniu wszystkich aspektów wpływających w sposób znaczny na zużycie energii końcowej, a więc na niską emisją pochodząca od zasobów komunalnych tj :

(i)            modernizacji urządzeń grzewczych do produkcji ciepła oraz przygotowania ciepłej wody użytkowej (w tym wymiany lub modernizacji celem spełnienia standardów niskoemisyjnych),

(ii)           modernizacji instalacji wewnętrznych ciepła i ciepłej wody użytkowej (np. izolacji lub wymiany rur, wymiany grzejników),

(iii)          izolacji lub poprawy parametrów izolacyjnych przegród budynku oraz

(iv)          wyposażenia w dostosowane do potrzeb obiektu układ sterowania urządzeń grzewczych (np. głowice termostatyczne na grzejnikach).

 

 

Jak wskazuje m.in. raport pt. „Efektywność Energetyczna w Polsce – Przegląd 2017” autorstwa Instytutu Ekonomii Środowiska oraz Efektywnej Polski, „pojęcie modernizacji znacznie lepiej oddaje charakter robót w przypadku promowania działań związanych ze zmniejszaniem emisji zanieczyszczeń, kiedy zwykle nie mówimy o prostym remoncie urządzenia grzewczego (przestarzałego technologicznie kotła zasypowego), ale o modernizacji całego systemu grzewczego z dostosowaniem/dobudową centralnego ogrzewania, doprowadzeniem ciepłej wody użytkowej (co z kolei wiąże się z remontem i modernizacją łazienki itp.). […] Wymianie źródła ciepła powinno towarzyszyć: modernizacja systemu ogrzewania, w tym instalacja nowoczesnego zautomatyzowanego centralnego systemu ogrzewania oraz zwiększenie izolacyjności przegród budowlanych. Działania powinny być prowadzone w miarę możliwości kompleksowo, gdyż jednoczesna poprawa izolacyjności przegród i zastosowanie automatyki może prowadzić nawet do 60–70% zmniejszenia zużycia energii”.

Pragniemy także podkreślić, że z naszego doświadczenia oraz z analizy rynku postępowań publicznych wynika, że jednostki samorządu terytorialnego coraz częściej kładą nacisk na wspomnianej kompleksowości działań a coraz większa liczba zamówień publicznych dot. głębokiej modernizacji energetycznej, obejmuje wszystkie wspomniane poniżej aspekty, zamiast „zwykłej” termomodernizacji.

Wydaje się, więc istotne rozszerzenie definicji przedsięwzięcia niskoemisyjnego aby zagwarantować trwałe efekty zainwestowanych nakładów.

 

2

Art. 1 pkt 2 – Opis gminnego programu niskoemisyjnego – Art. 11b

Uwaga ogólna

Gminny program niskoemisyjny powinien zostać powiązany z planem zaopatrzenia w ciepło, o którym mowa w art. 18 – 20 Prawa energetycznego, tak aby uniknąć sprzeczności na poziomie lokalnym oraz ukierunkować działania lokalne przedsiębiorstw energetycznych na działania związane z likwidacją niskiej emisji. Z tego powodu wskazane jest zaangażowanie tychże przedsiębiorstw w realizację tego programu (o czym poniżej).

 

3

Art. 1 pkt 2 – Opis gminnego programu niskoemisyjnego – Art. 11b, ust. 4

Do realizacji umowy, o której mowa w ust. 3, mogą przystąpić, za zgodą ministra właściwego do spraw gospodarki, wyrażoną na wniosek gminy, także inne podmioty. [do doprecyzowania jakie podmioty i w jakim trybie – czy w przypadku podmiotów prywatnych należałoby stosować przepisy o zamówieniach publicznych czy o koncesji na roboty budowlane lub usługi do wyboru takiego podmiotu?]

Możliwość przystąpienia prywatnych (lub także komunalnych bądź państwowych) spółek / przedsiębiorców do takiego programu mogłaby znacząco wpłynąć na jego efektywność (np. lokalny operator sieci ciepłowniczej w ramach programu mógłby realizować przyłączenia do sieci obiektów, których przyłączenie nie jest rentowne w „normalnych” warunkach).

Przedsiębiorcy mogą być zainteresowani współudziałem w takim przedsięwzięciu, przejmując nawet część ryzyk z nim związanych (np. w formule partnerstwa publiczno – prywatnego.

 

4

Art. 1 pkt 2 – Opis gminnego programu niskoemisyjnego – Art. 11b, ust. 5 pkt 2

określa szacowaną liczbę budynków, w których nastąpi wymiana systemów grzewczych, składających się z urządzeń grzewczych do produkcji ciepła i do przygotowania ciepłej wody użytkowej spełniające standardy niskoemisyjne, instalacji wewnętrznych oraz układu sterowania;

Zaproponowana zmiana jest potrzebna celem zachowania spójności z zasugerowaną zmianą definicji przedsięwzięcia niskoemisyjnego.

 

 

 

 

 

 

 

5

Art. 1 pkt 2 – Opis gminnego programu niskoemisyjnego – Art. 11b, ust. 5 pkt 6

określa szacunkowe koszty bezpośrednie i rozliczane ryczałtowo szacunkowe koszty pośrednie niezbędne do realizacji umowy, które podlegają weryfikacji i aktualizacji jeżeli jest to konieczne, przed zawarciem umowy pomiędzy gminą a ministrem właściwym ds. energii;

Od 2016 r. obserwujemy bardzo szybki wzrostu kosztów materiałów budowlanych, urządzeń grzewczych oraz robocizny, co skutkuje rosnącymi różnicami pomiędzy poziomem rynkowym wynikającym z ofert, a przewidywaną wartością zamówienia po stronie Zamawiającego.

Niedoszacowanie nakładów inwestycyjnych jest bezpośrednią przyczyną odwołania dużej liczby postępowań termomodernizacyjnych ogłoszonych przez jednostki samorządu terytorialnego.

W kontekście ustawy, odwołanie przez gminę postępowania przetargowego stanowiłoby przesłankę do zmiany umowy zawartej z ministrem właściwym ds. gospodarki oraz spowodowałoby konieczność korekty lub zwrotu kwoty przeznaczonej mocą ww. umowy przez BGK.

Mając na uwadze charakter pilotażowy działań niskoemisyjnych określonych w Ustawie, na podstawie których opracowane zostaną wytyczne ogólnokrajowego programu termomodernizacji zasobów mieszkalnych najbardziej wrażliwych społecznie obywateli, rekomendujemy, aby ustawodawca uwzględnił mechanizm weryfikacji i ewentualnie aktualizacji szacunkowych kosztów przed zawarciem umowy pomiędzy gminą a ministrem właściwym do spraw energii.

 

6

Art. 1 pkt 2 – Opis gminnego programu niskoemisyjnego – Art. 11b, pkt 5, ust. 9

„zobowiązuje się do zabezpieczenia w swoim budżecie środków finansowych, pochodzących z dochodów własnych lub ze środków określonych w art. 5 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych z przeznaczeniem na pokrycie kosztów realizacji umowy, których suma, łącznie z wkładem pieniężnym podmiotu, o którym mowa w ust. 4, stanowi co najmniej 15% szacowanych całkowitych kosztów realizacji umowy;”

Określone m.in. w Ustawie o Finansach Publicznych zasady dyscypliny finansowej jednostek samorządu terytorialnego w sposób rygorystyczny ograniczają poziom obsługi zadłużenia w stosunku do dochodów ogółem.

Spełnienie kryteriów dot. Indywidualnego Wskaźnika Zadłużenia jednostki samorządu terytorialnego jest jednym z warunków zatwierdzenia przez organy kontrolne (Regionalną Izbą Obrachunkowości) Wieloletniego Planu Finansowego gminy, który zawiera plany inwestycyjne ww. jednostki.

Angażując się w walkę z niską emisją w ramach zaproponowanego przez ustawodawcę programu pilotażowego, gminy będą zmuszone do zwiększenia swoich wydatków, co może skutkować obniżeniem limitu obsługi zadłużenia oraz ograniczeniem ich możliwości realizacji planowanych i potrzebnych inwestycji drogą zadłużenia. 

Ponadto, wytypowane przez Ustawodawcę w ramach działań pilotażowych gminy są zaangażowane obecnie w realizację inwestycji związanych m.in. z możliwością absorpcji dotacji publicznych w ramach perspektywy finansowania unijnego 2014 – 2020.

Rekomendujemy obniżenie wymaganego poziomu wkładu własnego ze strony jednostki samorządu terytorialnego oraz skonsultowanie wpływu tego przepisu na finanse jednostek samorządu terytorialnego z Ministerstwem Finansów, Krajową Radą Regionalnych Izb Obrachunkowości oraz GUS.

 

7

Art. 1 pkt 2 – Opis gminnego programu niskoemisyjnego – Art. 11d, pkt 4

Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia, zakres i formy uproszczonego audytu energetycznego, mając na uwadze zapewnienie niskiego stopnia skomplikowania oraz minimalizacji kosztów związanych z przeprowadzeniem tych audytów, w ciągu 30 dni od dnia ogłoszenia Ustawy

Wejście w życie rozporządzenia ministra właściwego do spraw energii dot. zakresu i formy uproszczonego audytu energetycznego jest kluczowe dla wdrożenia Ustawy, gdyż przy pomocy audytu zostaną określone przez gminy zakresy ich planów inwestycji niskoemisyjnych tj. liczba budynków oraz szacunkowe nakłady inwestycyjne.

Zwłoka w opracowaniu oraz opublikowaniu ww. rozporządzenia skutkować będzie uniemożliwieniem określenia przez gminy planów inwestycji niskoemisyjnych, oraz konsekwentnie wszystkich pozostałych działalności określonych w ustawie.

Jesteśmy zdania, że istniejące rozporządzenie Ministra Energii z dnia 5 października 2017 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobu sporządzania audytu efektywności energetycznej oraz metod obliczania oszczędności energii  powinno stanowić bazę do opracowanie nowego rozporządzenia dot. uproszczonego audytu.

 

8

Art. 1 pkt 5 – ZASADY FINANSOWANIA PRZEDSIĘWZIĘĆ TERMOMODERNIZACYJNYCH I REMONTOWYCH – Art. 22b, pkt 1

Szacowaną liczbę budynków, o których mowa w art. 11c ust. 1 pkt 1, które mają być objęte przedsięwzięciami niskoemisyjnymi realizowanymi na podstawie umowy, nie większą niż 13% łącznej liczby budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych o liczbie lokali mieszkalnych nie większej niż 20 zlokalizowanych na terenie gminy.

Oprócz zabudowy jednorodzinnej, która pozostaje główną grupą docelową działań niskoemisyjnych w kontekście projektu nowelizacji, należałoby także uwzględnić mniejszą zabudową wielorodzinną, to jest licząca do 20 lokali, znajdującą się na terenie gmin objętych pilotażowym programem.

Choć mniejsze zasoby wielorodzinne, ze względu na swoją organizację oraz strukturę właścicielską, dysponowały w minionych latach potencjalnym dostępem do wsparcia publicznego w zakresie modernizacji energetycznej, w żadnym wypadku pomoc ta nie wystarczyła, aby zaspokoić wszystkie potrzeby, a bardzo często służyła jedynie do częściowej termomodernizacji przegród, bez modernizacji systemu grzewczego.

Należy także podkreślić, że w wielu przypadkach mniejsze zasoby wielorodzinne pozbawione są wspomnianego systemu grzewczego, a każdy lokal jest wówczas wyposażony w jeden lub dwa urządzenia grzewcze na paliwo stałe oraz nie spełniające normy niskoemisyjne.

Proponujemy uwzględnić w planach przedsięwzięć niskoemisyjnych mniejsze zasoby lokalowe.

Jednocześnie zwracamy się z prośbą o wyjaśnienie dlaczego ustawodawca zaproponował wartość 13% łącznej wartości budynków.

 

ikonki_square-01