AKTUALNOŚCI


  • Skontaktuj się z nami

    Mariusz Kielich

    Kierownik ds. komunikacji i PR

    tel.: +48 (22) 690 68 95

    mariusz.kielich@ccifp.pl

     

     

    Kontakt

     

Newsletter podatkowy – 7 listopada 2018

2018/11/07 Raporty i opracowania 

Od 1 stycznia 2019 r. w życie wejdą istotne zmiany w zakresie pobierania podatku u źródła od wypłat dokonywanych na rzecz zagranicznych podatników. Przepisy będą dotyczyły wypłat z tytułu należności dywidendowych, odsetkowych i należności licencyjnych na rzecz jednego podatnika, których wartość w roku podatkowym przekroczy 2.000.000 zł.

Obecnie pobór podatku u źródła w takim przypadku zależny jest od postanowień odpowiednich umów w przedmiocie unikania podwójnego opodatkowania. Możliwe jest także zwolnienie z opodatkowania takiej wypłaty, jeśli spełnione zostaną odpowiednie warunki (spółka otrzymująca posiada odpowiedni poziom udziałów w kapitale spółki wypłacającej). Zgodnie z proponowanym rozwiązaniem, niezależnie od ww. umów i zwolnień, jeśli wypłata w danym roku przekroczy 2.000.000 zł, polski rezydent wypłacający należności pobierze podatek u źródła w wysokości 19 % (dywidendy) lub 20 % (odsetki i należności licencyjne).

Po dokonaniu poboru oraz zapłacie podatku, podatnik oraz płatnik, jeżeli wpłacił on podatek z własnych środków, będą uprawnieni do wystąpienia do organu podatkowego z wnioskiem o zwrot podatku. Powyższe uprawnienie przysługuje wyłącznie jeżeli podatnik oraz płatnik mogliby skorzystać z preferencyjnego opodatkowania podatkiem u źródła lub ze zwolnienia. Co do zasady, zwrot podatku powinien nastąpić w terminie 6 miesięcy. W określonych sytuacjach, organ podatkowy może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, którego celem będzie weryfikacja zasadności zwrotu podatku. Gdy okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości, organ podatkowy zwróci podatek bez wydawania decyzji.

W dalszym ciągu możliwa będzie jednak wypłata i pobranie podatku u źródła na dotychczasowych zasadach, o ile płatnik złoży oświadczenie, że dokonał koniecznej weryfikacji i w jej wyniku ustalił, że spełnione są wszelkie warunki do zastosowania obniżonej stawki podatku u źródła lub do niepobrania podatku. Oświadczenie składane będzie pod groźbą odpowiedzialności karnej za złożenie oświadczenia niezgodnego z prawdą. Za fałszywe oświadczenie na płatnika może zostać nałożone dodatkowe zobowiązanie w wysokości 10% wartości wypłacanych należności.

Druga możliwość dotyczy zwolnień z poboru podatku wynikających z implementowania do polskich przepisów postanowień Dyrektyw UE dotyczących opodatkowania dywidend i odsetek. W takiej sytuacji będzie możliwość niepobrania podatku, jeżeli płatnik otrzyma opinię wydaną przez organ podatkowy o stosowaniu zwolnienia. Organ wydaje taką opinię na wniosek płatnika, bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Przewidziany został jednak szereg przypadków, w których organ może odmówić wydania opinii, np. jeśli zaistnieje podejrzenie obejścia przepisów prawa podatkowego. Odmowa wydania opinii może zostać zaskarżona do sądu administracyjnego.

1. Nowa klauzula rzeczywistego właściciela beneficial owner

Wraz z rozpoczęciem obowiązywania nowych przepisów (01.01.2019 r.), rozbudowaniu ulegnie definicja rzeczywistego właściciela należności wypłacanych z tytułu odsetek i licencji, poprzez dodanie do niej dodatkowych warunków. Od ustaleń w tym zakresie uzależnione jest zastosowanie obniżonej stawki podatku lub zwolnienia. Nowe regulacje wprost przewidują, że rzeczywistym właścicielem będzie podmiot, który samodzielnie decyduje o sposobie wykorzystania otrzymanej płatności oraz ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności lub jej części. Ponadto konieczne będzie udowodnienie, że odbiorca należności prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju siedziby / zamieszkania, jeżeli należności podlegające podatkowi u źródła będą uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W założeniu powyższe przesłanki będą pełnić rolę gwarancyjną dla płatnika dokonującego wypłat należności, ale mają także uszczelnić system podatkowy poprzez wykluczenie stosowania zwolnień przy wypłacie należności na rzecz jakichkolwiek pośredników. Wskazują one bowiem płatnikowi według jakich kryteriów powinien dokonywać weryfikacji statusu podatnika celem zastosowania obniżonej stawki podatku lub zwolnienia. Przesłanki te wskazują przede wszystkim na konieczność uwzględniania czynników o charakterze faktycznym, które powinny mieć decydujący wpływ na złożenie oświadczenia i skorzystanie z preferencyjnego opodatkowania podatkiem u źródła. Innymi słowy płatnik zobowiązany jest poszukiwać ostatecznego, faktycznego i ekonomicznego właściciela wypłacanych należności.

Należy pamiętać, iż obowiązek udowodnienia statusu rzeczywistego właściciela oraz konsekwencje wynikające z nieprawidłowości w tym zakresie obciążają płatnika.

2. Orzeczenia sądów administracyjnych

3. Możliwość zaliczenia kar umownych do kosztów uzyskania przychodu – wyrok WSA w Poznaniu z 27 września 2018 r., sygn. I SA/Po 259/18

Wyrok zapadł na skutek skargi spółki od niekorzystnej dla niej interpretacji indywidualnej. We wniosku spółka zmierzała do potwierdzenia, że kary umowne, które jest zobowiązana zapłacić swoim kontrahentom, na przykład z tytułu odstąpienia przez nią od zawartych umów najmu, stanowią koszt uzyskania przychodu. Fiskus odmówił spółce prawa do zaliczenia w poczet kosztów kar umownych, jeśli wypowiedzenie umowy najmu wiązało się z decyzją, że dalsze prowadzenie działalności w tych miejscach byłoby nieefektywne ekonomicznie. Organ uznał, że wypowiedzenie umowy celem zmniejszenia straty ekonomicznej nie jest uzasadnieniem dla zabezpieczenia źródła przychodów.

Innego zdania był sąd, do którego spółka zaskarżyła niekorzystną interpretację. WSA w Poznaniu wskazał, że w procesie działań gospodarczych przedsiębiorca dąży nie tylko do maksymalizacji przychodów, ale i do minimalizacji strat. Prawo do zaliczenia do kosztów kar umownych wypłacanych z tytułu odstąpienia od umowy najmu potwierdza orzecznictwo, także w przypadku odstępnego (wyrok NSA, sygn. II FSK 284/16). Przyjmuje się w nim, że w przypadku odszkodowań, kar umownych i innych wydatków wynikających z odstąpienia lub przedterminowego rozwiązania umowy, wykazują one związek z przychodami.

Orzeczenie jest korzystne dla podatników, gdyż skutecznie kwestionuje podejście organów podatkowych, które nie zgadzają się na zaliczanie w poczet kosztów ekonomicznie uzasadnionych kar umownych, które zdaniem podatników są racjonalnie powiązane z osiąganymi przychodami i ich poniesienie zmierza do zminimalizowania straty.

4. Wydanie majątku likwidacyjnego podlega opodatkowaniu VAT – wyrok NSA z dnia 11 września 2018 r., sygn. I FSK 1785/16

Jeśli w trakcie likwidacji spółki wspólnicy otrzymują składniki majątku, włączając w to nieruchomości, przy nabyciu których spółce przysługiwało prawo odliczenia VAT, wydanie majątku likwidacyjnego stanowi czynność opodatkowaną VAT.

Sprawa rozpatrywana przez NSA dotyczyła przekazania majątku likwidacyjnego do majątku osobistego wspólnika, jednak z zamiarem wykorzystywania nieruchomości w działalności gospodarczej. Organ wskazał, że w takim przypadku bez znaczenia jest, że majątek jest wydawany w wykonaniu obowiązków likwidowanej spółki. W konsekwencji przekazanie nieruchomości należy uznać za dostawę towarów.

Sądy administracyjne zaaprobowały stanowisko organu. Jest to kolejny wyrok wskazujący na odrębność prawa podatkowego od innych gałęzi prawa. Pomimo, że wydanie majątku likwidacyjnego nie ma charakteru obligacyjnego, a jest czynnością czysto korporacyjną, organy podatkowe i sądy dopatrują się w nim elementów dostawy towarów (lub świadczenia usług), podlegających opodatkowaniu VAT.

5. Interpretacje organów podatkowych

6. Split payment także dla faktora – interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 8 sierpnia 2018 r., nr 0113-KDIPT1-2.4012.368.2018.2.JSZ

Dyrektor Krajowej Informacji skarbowej potwierdził stanowisko wnioskodawcy prowadzącego działalność faktoringową, zgodnie z którym zapłata za nabyte wierzytelności może zostać zrealizowana z wykorzystaniem metody podzielonej płatności (split payment). Spółka poprosiła także o potwierdzenie, że zapłata kwoty VAT na rachunek kontrahenta w związku z nabyciem wierzytelności wyłączy solidarną odpowiedzialność faktora za VAT nierozliczony przez kontrahenta na wcześniejszym etapie. Organ potwierdził i to stanowisko.

Jest to istotne rozstrzygnięcie dla podmiotów prowadzących działalność faktoringową. Potwierdza bowiem, że korzyści płynące z zastosowania podzielonej płatności, takie jak wyłączenie solidarnej odpowiedzialności nabywcy wierzytelności za nierozliczony VAT zbywającego wierzytelność, mają zastosowanie także do faktoringu. Aktualne pozostaje jednak pytanie o opłacalność stosowania tego rozwiązania dla faktorantów, gdyż wiąże się z “zablokowaniem” części środków na ich rachunkach VAT.

7. Przychody o charakterze odsetkowym to także prowizja za udzielenie pożyczki – interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 września 2018 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.379.2018.1.APO

Od 1 stycznia 2018 r. zmianie uległy przepisy o niedostatecznej (cienkiej) kapitalizacji. Obecnie jednym z istotnych pojęć jest nadwyżka kosztów finansowania dłużnego, rozumiana jako kwota, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego podlegające zaliczeniu do kosztów podatkowych przewyższają w danym roku podatkowym przychody o charakterze odsetkowym. Przychody o charakterze odsetkowym nie posiadają jednak swojej wyczerpującej definicji w ustawach podatkowych.

W wydanej interpretacji organ potwierdził, że przychody o charakterze odsetkowym powinny być traktowane jako ekonomicznie zrównane z odsetkami i odpowiadające kosztom finansowania dłużnego. Za takie przychody organ uznał na przykład prowizję przygotowawczą i administracyjną za udzielenie pożyczki. Jest to istotna wskazówka interpretacyjna w zakresie stosowania nowych regulacji dotyczących niedostatecznej kapitalizacji.

HOGAN LOVELLS (WARSZAWA) LLP SPÓŁKA PARTNERSKA ODDZIAŁ W POLSCE- logo