AKTUALNOŚCI


  • Skontaktuj się z nami

    Mariusz Kielich

    Kierownik ds. komunikacji i PR

    tel.: +48 (22) 690 68 95

    mariusz.kielich@ccifp.pl

     

     

    Kontakt

     

Newsletter podatkowy

2018/06/07 Raporty i opracowania 

W interpretacji indywidualnej z 21 maja 2018 r. (nr 0111-KDIB1-1.4010.68.2018.3.BS) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że podatek od nieruchomości komercyjnych jest należny niezależnie od powierzchni budynku wykorzystywanej w celach zarobkowych.

Przedmiotem interpretacji było zapytanie spółki posiadającej budynki biurowe częściowo wynajmowane na rzecz podmiotów trzecich. Wynajem powierzchni biurowych był działalnością poboczną wnioskodawcy. Spółka oszacowała, że wynajmowana powierzchnia stanowi nie więcej niż 30% całej powierzchni budynku biurowego, natomiast pozostała część służy jej własnym celom administracyjnym. W związku z tym, w złożonym wniosku o interpretację Spółka zapytała, czy jest zobowiązana do naliczenia i zapłaty podatku dochodowego, o którym mowa w art. 24b Ustawy CIT, z tytułu własności tych budynków, w których jest wynajmowane nie więcej niż 30% powierzchni.

Organ podatkowy uznał, że skoro spółka wynajmuje do 30% powierzchni swoich budynków, to uzyskuje z tego tytułu faktyczne przychody. Dlatego też, nie można uznać, że budynki wykorzystywane są w głównym stopniu na własne potrzeby. Tym samym, zdaniem organu podatkowego, w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, nie znajdzie zastosowania wyłączenie z opodatkowania przewidziane dla budynków wykorzystywanych na własne potrzeby, o którym mowa w art. 24b ust. 2 pkt 2 Ustawy CIT.

Interpretacja dotyczy przepisów Ustawy CIT, które weszły w życie 1 stycznia 2018 r. Podniesiony w niej problem dotyczy wielu podmiotów, które posiadają swoje budynki biurowe, w których nawet niewielka część powierzchni stanowi przedmiot wynajmu.

W wyroku z dnia 15 marca 2018 r. (sygn. akt II FSK 610/16) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organy podatkowe nie mogą, w trakcie kontroli podatkowej, zmieniać zdania wyrażonego w uzyskanej przez podatnika korzystnej interpretacji podatkowej.

Orzeczenie dotyczyło sytuacji, w której Spółka uzyskała indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego określającą skutki podatkowe dla zdarzenia przyszłego. W trakcie przeprowadzonej kontroli, organ podatkowy, odnosząc się do uzyskanej interpretacji, stwierdził, że nie jest ona wiążąca w zakresie przeprowadzanej kontroli, gdyż została wydana w terminie późniejszym niż kontrolowany okres i dotyczyła zdarzenia przyszłego.

NSA w swoim wyroku przyznał jednak rację podatnikowi. Skład orzekający wskazał, że formalnie interpretacja nie była wiążąca dla organu podatkowego, bowiem została wydana w odniesieniu do zdarzenia przyszłego, zatem jej moc ochronna nie dotyczyła stanu faktycznego, który miał miejsce przed jej wydaniem. Niemniej jednak, Sąd uznał, że nie można pominąć okoliczności, że interpretacja indywidualna została wydana dla tego samego podatnika, w odniesieniu do stanu faktycznego tożsamego z tym, jaki został ustalony w ramach postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty, jak również w odniesieniu do analogicznego stanu prawnego.

Skład orzekający podkreślił, że podatnik, w kontekście zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w przepisach Ordynacji podatkowej, ma uzasadnione prawo oczekiwać, że w sytuacji zaistnienia stanu faktycznego tożsamego z tym, jaki został przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w obu przypadkach odnoszących się do tego właśnie podatnika, przy tym samym stanie prawnym, organ podatkowy dokona analogicznej wykładni prawa.

WSA w Krakowie w orzeczeniu wydanym w dniu 1 grudnia 2017 r. (sygn. akt I SA/Kr 1036/17) uznał, że rozliczenie VAT na zasadzie odwrotnego obciążenia nie ma zastosowania do dodatkowych prac budowlanych wykonywanych na rzecz jednego z najemców.

Przedmiotem wyroku była skarga na interpretację dotyczącą transakcji zawieranych pomiędzy najemcą lokalu w budynku, który zleca wykonanie określonych prac, przystosowujących wynajęte pomieszczenia dla celów jego działalności, a Spółką, która była głównym wykonawcą całego budynku. Nadzór nad wykonaniem prac, ich odbiór, zapłata wynagrodzenia, przejęcie uprawnień wynikających z gwarancji należał do najemcy lokalu. Spółka zapytała, czy w odniesieniu do prac na rzecz najemcy, stanie się podwykonawcą zleconych robót budowlanych, a zatem czy znajdą w takiej sytuacji zastosowanie przepisy o rozliczeniu VAT na zasadzie odwrotnego obciążenia.

Zdaniem Sądu, to najemca pełni rolę inwestora (podmiotu zamawiającego przedmiotową usługę) – prace, mające na celu dostosowanie wynajętych pomieszczeń do prowadzonej działalności prowadzone są jego staraniem, ma on wpływ na wybór wykonawcy tych robót. Spółka nie działa zatem w charakterze podwykonawcy, lecz wykonawcy – usługi świadczone są bezpośrednio na rzecz inwestora, czyli zleceniodawcy usługi. Tym samym, nie ma podstaw do zastosowania szczególnych reguł rozliczenia VAT na zasadzie odwrotnego obciążenia. Późniejsze rozliczenia najemcy z właścicielem nieruchomości wynikające z zawartej umowy najmu, nie mają znaczenia dla oceny statusu podmiotów biorących udział w przedmiotowym przedsięwzięciu budowlanym.

Zdaniem Sądu, o statusie inwestora, generalnego wykonawcy czy też podwykonawcy świadczą postanowienia umowy dotyczące zakresu usług, warunków ich świadczenia bądź okoliczności, jakie mają miejsce w danym przypadku i charakter wykonywanych usług. Podwykonawca to dalszy wykonawca prac (częściowych lub całościowych) w ramach zleconej przez inwestora na rzecz głównego wykonawcy inwestycji. A zatem podwykonawca jest podmiotem działającym na zlecenie głównego wykonawcy. W związku z powyższym usługi świadczone przez podmiot (działający, jako generalny wykonawca) na rzecz właściciela nieruchomości (inwestora) na podstawie zawartej między tymi stronami umowy o roboty budowlane rozliczane są zasadach ogólnych.

Sąd tym samym potwierdził, że jeżeli podmiot jest generalnym wykonawcą całego budynku, to nie można przyjmować, że wykonując dodatkowe prace budowlane w jednym z lokali, związane z wymogami najemcy, staje się podwykonawcą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 10 stycznia 2018 r. (sygn. akt I SA/ Po 988/17) stwierdził, że przeniesienie pracowników nie jest warunkiem koniecznym do uznania, że aport zespołu składników materialnych i niematerialnych stanowi wniesienie zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Przedmiotem orzeczenia była kwestia zastosowania preferencji podatkowej dla aportu składników majątku stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa. W stanie faktycznym interpretacji, która była przedmiotem postępowania, Spółka wskazała, że zamierza dokonać aportu określonych składników majątku (m.in. magazynów, wyposażenia, zobowiązań itd.), jednakże, aport nie obejmował pracowników. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że w związku z brakiem przeniesienia pracowników niezbędnych do obsługi magazynów, nie zostaną spełnione przesłanki do uznania wnoszonych składników, za zorganizowaną część przedsiębiorstwa.

Inne zdanie miał Sąd, który stwierdził, że podstawowym wymogiem do uznania przeniesienia majątku za zorganizowaną część przedsiębiorstwa jest to, aby stanowiła ona zespół składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań, należności oraz środków pieniężnych), podlegający wydzieleniu w istniejącym przedsiębiorstwie na trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych). Istotnym jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie wykonujące zadania gospodarcze, których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie.

Natomiast wyłączenie niektórych składników materialnych i niematerialnych może pozostać bez wpływu na kwalifikację zbywanych składników jako zorganizowanej część przedsiębiorstwa. Tym samym, brak w przedsiębiorstwie pracowników nie pozbawia tegoż przedsiębiorstwa możliwości realizacji określonych zadań gospodarczych.

Projekty nowych przepisów

Projekt ustawy o firmach inwestujących w najem nieruchomości

Minister Finansów przedstawił projekt ustawy wprowadzającej korzystne podatkowo warunki inwestowania na rynku nieruchomości mieszkalnych na wynajem.

Minister Finansów proponuje wprowadzenie do polskiego porządku prawnego nowej formy spółki akcyjnej, której celem będzie inwestowanie w nieruchomości mieszkalne z przeznaczeniem znajdujących się w nich lokali na wynajem (F.I.N.N.)

Wykorzystanie formuły spółki F.I.N.N. ma być powiązane z preferencjami w podatku dochodowym od osób prawnych i w podatku dochodowym od osób fizycznych. Preferencje podatkowe przewidziane są zarówno dla firm inwestujących w najem nieruchomości oraz spółek od nich zależnych, jak i dla inwestorów (akcjonariuszy) spółek posiadających status F.I.N.N.

Korzyść podatkowa dla spółki F.I.N.N. ma polegać na odroczeniu obowiązku zapłaty podatku CIT z tytułu uzyskanych dochodów m.in. z najmu nieruchomości mieszkalnych oraz ze zbycia takich nieruchomości – do dnia wypłaty za ten okres dywidendy na rzecz wspólników (akcjonariuszy). Ponadto, nowe przepisy mają wprowadzić 8,5% stawkę podatku CIT od dochodów uzyskanych bezpośrednio lub pośrednio z najmu nieruchomości mieszkalnych przez spółki F.I.N.N. Oznacza to, że podatek, obliczony według obniżonej stawki, będzie należny dopiero po wypłacie dywidendy na rzecz akcjonariuszy.

Korzyści podatkowe przewidziane są również dla spółek zależnych od F.I.N.N. Mają one korzystać ze zwolnienia przedmiotowego w podatku CIT z tytułu dochodów uzyskanych z najmu nieruchomości mieszkalnych oraz ze zbycia nieruchomości mieszkalnych, pod warunkiem wypłaty w określonym terminie dywidendy na rzecz F.I.N.N.

Projekt zakłada również zwolnienie inwestorów z opodatkowania podatkiem dochodowym dochodów osiąganych z inwestycji kapitałowych w spółki typu F.I.N.N. Zwolnienie będzie miało zastosowanie zarówno w przypadku inwestorów będących podatnikami podatku CIT, jak i podatku PIT.

Projekt jest na etapie konsultacji, planowany termin wejścia nowych regulacji w życie, to 1 stycznia 2019 r.

HOGAN LOVELLS (WARSZAWA) LLP SPÓŁKA PARTNERSKA ODDZIAŁ W POLSCE- logo